Zoek

Blogs

 

Curettage… en dan?
Januari 2013


Daar stond ik dan, op een woensdagmorgen half januari, totaal geschokt, met een positieve zwangerschapstest in mijn handen.
Ergens verbaasde me het niet, want mijn borsten deden al zeker een week zo’n zeer en ik was al een paar dagen overtijd, dus echt heel gek was het niet dat de test positief was. Maar aangezien wij geen kleine wilde én ons was verteld dat het medisch erg moeilijk zou zijn om zwanger te worden, hadden we besloten ‘om er niet voor te gaan’. Sterker nog; mijn man zou in januari na mijn menstruatie voor een ‘strikje’ gaan. En daar stond ik dan nu… Met een positieve test. Poeh… 

De avond ervoor had ik mijn man al voorzichtig voorbereid dat het wel eens zo zou kunnen zijn dat ik toch zwanger zou zijn. Zijn gezicht had ik op een foto vast moeten leggen….
Ik ben naar mijn werk gegaan, mijn man wist nog van niets, moest het eerst zelf maar eens op mij in laten werken. Zwanger!… ik!… Er zou een kindje komen! Ik was er behoorlijk van in de war.
’s Avonds heb ik het mijn man verteld, met een kaartje en de positieve test; hij was verbaasd en toch ook niet; het was gewoon een feit; hij zou papa worden.
Er is overigens bij ons beiden geen moment geweest dat we hebben gedacht dat de kleine niet welkom zou zijn.

Op het moment van de test was ik zo’n 5 weken zwanger.

Een week later heb ik een afspraak gemaakt bij de verloskundige, wat nog een week of 5 zou duren, aangezien de eerste controle pas rond 10 weken zou zijn, maar ik mocht wel meteen een afspraak voor een echo maken bij SHL. De echo stond gepland voor 11 februari. Ik vond het nog steeds onwerkelijk allemaal. Had verder ook geen klachten, behalve zere borsten en ik kreeg  meer trek. 

Ondertussen had ik me op een forum aangemeld. Ik ben verre van een forummens, maar ik had erg de behoefte om er met andere zwangeren over te praten. Hier kon ik lezen dat andere vrouwen/dames soms net zo onzeker waren, want onzeker was ik! Ik vroeg me voortdurend af of het wel goed ging, mede omdat ik ook geen kwaaltjes had, want daar las je immers alleen maar over? Maar op het forum zag ik dat er meer vrouwen waren die bijna geen kwaaltjes hadden, dat stelde me enigszins wat gerust. 
Maar nadat ik bij week 6/7 merkte dat mijn borsten ineens minder zeer deden en de erge trek ook minder werden, nam het gevoel dat het niet goed zat alleen maar toe. 

Februari 2013
Eindelijk was het de dag van de echo! Gelukkig, nu zouden we weten of het goed ging of dat mijn gevoel gelijk had. 
De echoscopiste kon eigenlijk niet zo goed zien of het wel of niet goed ging. Volgens mijn berekeningen zou ik 8 weken en 3 dagen zwanger moeten zijn, maar volgens de grootte van het vruchtje zou de duur van de zwangerschap nog maar 6 weken zijn. Bovendien klopte er wel een hartje, maar veel te langzaam. 
De echoscopiste wilde ons graag een week later terug zien om zekerheid te geven, want het kon ook zijn dat ik gewoon echt minder ver zwanger was en het hartje nog maar net op gang was gekomen. Het kon dus nog beide kanten op.
Niks wijzer verlieten we het echocentrum en de steen die op mijn maag lag, was verre van verdwenen. 

In die tijd heb ik me erover verbaasd hoe je als mens kunt vastklampen en welke strohalm en hoe groot of klein dan ook, want ik dacht; ‘maar ik heb die kleine gezien, het hartje klopte!’, maar ergens wist ik best dat het niet goed was. We hebben er veel over gepraat, mijn man en ik, want van ‘geen kleine willen, naar zwanger zijn en nu misschien toch niet meer’ waren veel emoties tegelijk waar ik eigenlijk niets mee kon.
De vrijdag voor de 2e echo was ik ’s avonds wezen douchen en tijdens het aankleden merkte ik ineens dat het beetje zeer wat mijn borsten deden ineens volledig weg was. Op dat moment wist ik het zeker; deze zwangerschap is klaar…. Dit gaat niet goed… De echoscopiste bevestigde dit de maandag tijdens de echo. Er was geen hartactiviteit meer, daarmee was de miskraam een feit.

 

 

Voor mezelf was ik er direct over uit; ik wil worden gecuretteerd. Ik wilde niet met medicijnen gaan wachten tot het op gang kwam, met als risico dat als er wat achterbleef aan restjes ik alsnog een curettage zou moeten ondergaan. Of helemaal wachten tot het spontaan op gang zou komen. Deze zwangerschap was niet goed en mocht wat mij betreft dan ook zo snel mogelijk voorbij zijn.
’s avonds belde de verloskundige  en hebben we de mogelijkheden besproken, waarbij ik mijn voorkeur voor curettage heb aangegeven. Er zou een afspraak gemaakt worden met de gynaecoloog om de procedure voor curettage in gang te zetten.
De volgende dag konden we al bij gynaecoloog terecht. Wat mij opviel was dat het allemaal vrij zakelijk was. Nu waren wij erg realistisch en ergens ook wel opgelucht dat het nu misging, wat in onze optiek niet zonder reden was; zeer waarschijnlijk is het vruchtje in aanleg niet goed geweest en liever nu dat het misging, dan dat we bij 20 weken daarachter zouden komen. Wat overigens niet wegneemt dat ik er wel verdrietig over was dat het mis was gegaan.
Maar ik kon me best voorstellen dat voor mensen die wel een erge kinderwens hadden, en er misschien wel heel veel moeite voor hadden moeten doen, dit iets te zakelijk zou zijn.
De gynaecoloog nam met ons door wat de procedure en de eventuele risico’s bij een curettage zouden zijn. Daarna werd er nogmaals een inwendige echo gemaakt om er zeker van te zijn dat het vruchtje geen hartactiviteit meer had. 
Daarna mochten we een afspraak gaan maken voor een pré operatief gesprek. Op deze afspraak moesten we ruim een week wachten, terwijl we eigenlijk een spoed afspraak zouden krijgen… Op dat moment vond ik dat eigenlijk te lang, maar achteraf was ik er blij mee; tijdens die week zijn alle emoties voorbij gekomen; verdriet, ‘omdat het mis was gegaan’, ongeloof, ‘waarom doet mijn lijf dit’, boosheid, ‘ik had dit best gekund’ en daarna acceptatie ‘het zal vast ergens goed voor zijn’. 

Tijdens het pré operatief gesprek werd mijn bloeddruk gemeten, werd ik gewogen, kreeg ik de assistent anesthesist te spreken en daarna een verpleegkundige. Tevens werd er meteen een datum geprikt voor de dag van opname waarbij de curettage plaats zou vinden.
Vanaf het moment dat de miskraam werd vast gesteld door de echoscopiste en de dag van opname zat er 2 weken tussen. Enerzijds vond ik dit lang, anderzijds was dit prima; de ene week heb ik alle emoties gehad, de andere week was ik er klaar mee om zwanger te zijn en klaar voor om ervoor te zorgen dat ik weer verder kon met mijn leven.

De dag van de curettage
We moesten ons ’s morgens om 8 uur melden. Eenmaal op de kamer werden mijn gegevens nagelopen en moest ik een operatiehemd aan doen. 
Om 9 uur werd ik voorbereid op de operatie in de ruimte waar ook de uitslaapkamer was. Ik kreeg een infuus, alle gegevens werden nog een keer gecheckt en om half 10 lag ik op de operatietafel. 
Nog geen half uur later deed ik mijn ogen open en begon spontaan te huilen. Van opluchting dat de het nu echt voorbij was, maar het was ook definitief nu; ik was niet meer zwanger.
Toen ik goed wakker was, werd ik terug naar de kamer gebracht. Met een dik maandverband tegen het bloeden tussen mijn benen en een vochtinfuus lag ik te wachten tot ik wat mocht eten, want ik moest ’s morgens immers nuchter in het ziekenhuis zijn en had inmiddels wel trek gekregen. 
Na een uurtje kwam de gynaecoloog even op de kamer om te vertellen dat de operatie goed was gegaan en dat ik wellicht na een aantal dagen wat extra zou kunnen gaan vloeien. 
Van de verpleegkundige kreeg ik een kaartje in mijn handen gedrukt met een afspraak erop; ik zou 2 weken later een telefonisch consult met de gynaecoloog hebben. Vond ik wel fijn; hoefde ik niet speciaal naar het ziekenhuis terug, maar mocht ik vragen hebben kon ik die nog wel stellen.

Mijn herstel ging voorspoedig; ik heb weinig gevloeid, maar inderdaad na een dag of 5, 6 ging ik wel meer vloeien; het oude, donkere bloed kwam eruit. Omdat de gynaecoloog dit had gezegd heb ik me hier ook niet druk over gemaakt, mede ook omdat het na een week eigenlijk zo goed als over was. Al met al ben ik 2 weken ‘ongesteld’ geweest. Wel heb ik de wond in mijn baarmoeder gevoeld. Dit voelde aan als plaatselijke spierpijn. Verder geheel onschuldig overigens.
Wel had ik inmiddels wat vragen; ik had vanuit het ziekenhuis wel een A5 papiertje meegekregen met algemene informatie; ‘u bent gecuretteerd en kunt hierdoor ongeveer 10 tot 15 dagen bloedverlies hebben. Tijdens deze periode mag u geen gemeenschap hebben, zwemmen of ander soortgelijke activiteiten hebben’. Maar mijn bloedverlies werd op den duur wat bruinige afscheiding en dat was het; mocht ik dan nog steeds geen sex hebben? Ook niet met een condoom? Ik begreep dat het niet mogen vrijen te maken had met infectie gevaar, maar inmiddels was mijn baarmoeder mond wel dicht toch en daarmee het infectiegevaar geweken? Een vraag waar ik geen antwoord op vond.
Zoals beloofd werd ik 2 weken later gebeld, maar niet door de gynaecoloog, maar door de assistente. Ze vertelde mij dat het weefsel was onderzocht en dat daar geen bijzonderheden uit naar voren was gekomen. Toevallig had ik mij dat de dag ervoor afgevraagd; wat gebeurd er met het weefsel? Onderzoeken ze dat? Dat was mij namelijk niet verteld. Blijkbaar is het standaard dat het weefsel wordt onderzocht. 
De uitslag van het onderzoek van het weefsel was dan ook de reden van bellen, wat ik had aangezien voor het telefonisch consult met de gynaecoloog, want mocht ik echt andere vragen of complicaties hebben, moest ik de huisarts maar bellen, werd mij verteld door de assistente.
Vond ik persoonlijk een rare gang van zaken, maar omdat ik geen complicaties had, heb ik het zo gelaten. 
Maar ik kwam er langzaamaan achter dat er dus eigenlijk weinig tot geen informatie is over de nazorg bij curettage. Sowieso is er over curettage niet heel veel te vinden. Erg algemene info over de ingreep, maar alles wat daarna gebeurd, bij wie je terecht zou kunnen voor je herstel, hoe het herstel eruit zou moeten zien, algemene vragen e.d.; Het is niet te vinden. Wel vond ik, tot vervelends toe, forums waar, vaak, vrouwen elkaar alleen maar gek maken over het Asherman Syndroom. (terwijl dit echt bijna niet voorkomt!)

Dat bracht mij tot het idee om een website te maken; www.curettageendan.nl
Op deze site heb ik getracht, met behulp van specialisten, om meer informatie te verschaffen over wat curettage is, wat het doet, maar ook aandacht voor het herstel. Hiermee hoop ik andere vrouwen van informatie te voorzien die ik erg heb gemist.
Als mooie afsluiter; Inmiddels ben ik zwanger en voel ik me, op wat bekkenklachten na,  prima. Half februari 2014 ben ik uitgerekend.

De ervaring van de miskraam zie ik persoonlijk niet als iets negatiefs,  maar iets wat me blijkbaar moest overkomen. Uiteraard begrijp ik heel goed dat dit niet voor iedereen opgaat! 
Wat mij wel erg heeft geholpen zijn de behandelingen van de kinesioloog en de osteopaat en durf ik andere vrouwen die een (of meerdere) miskra(a)m(en) hebben gehad aan te raden om zich te laten behandelen door een osteopaat en/of kinesioloog.
Ik wens iedereen een spoedig herstel en/of mooie zwangerschap toe!

 

 

 

Hartelijke groet,
Eline Dominicus

 

P.S. Tijdens het schrijven van deze blog was ik 21 weken zwanger. Buitenom (serieuzere) bekkenklachten heb ik een goede zwangerschap gehad en op 18 februari 2014 is onze zoon geboren!