Zoek

Lichamelijk en emotioneel herstel

 

Lichamelijk en emotioneel herstel 


Het lichamelijk herstel na een spontane miskraam of een curettage is meestal vlot.
De eerste één tot twee weken kunt u nog wat bloedverlies en bruinige afscheiding hebben.
Het is verstandig met seksueel verkeer (gemeenschap) te wachten tot het bloedverlies voorbij is. Hierna is het lichaam voldoende hersteld om weer opnieuw zwanger te worden.
Er is geen medische reden om een menstruatie of enkele maanden af te wachten voordat u probeert opnieuw zwanger te worden. Het zwanger worden op zich wordt door een miskraam niet bemoeilijkt.
De volgende menstruatie komt na ongeveer zes weken, soms een paar weken eerder of later. 
Veel vrouwen hebben na een miskraam psychisch een moeilijke tijd. De miskraam betekent een streep door de toekomst en maakt plotseling een einde aan alle plannen en fantasieën over het verwachte kind. Het kan een troost zijn om te weten dat de zwangerschap vanaf het begin al niet in orde was en de miskraam dus een natuurlijke en logische oplossing was.
Verdriet, schuldgevoelens, ongeloof, boosheid en een gevoel van leegte zijn veel voorkomende emoties. De vraag waarom het misging houdt u wellicht bezig. Hoe invoelbaar ook, schuldgevoelens zijn bijna nooit terecht.
Een miskraam is een natuurlijke oplossing voor iets wat fout ging rond de bevruchting, en het is maar de vraag of een gezondere leefwijze of minder stress dit had kunnen voorkomen.
De gedachte dat zwanger worden in elk geval mogelijk is gebleken, kan een steun zijn. Het verwerken van een miskraam doet iedereen, man en vrouw, op zijn eigen manier.
Ook de omstandigheden spelen een rol. Het is moeilijk aan te geven hoe lang dit proces duurt. Sommige ouders doen er enkele maanden tot een half jaar over; bij anderen duurt het langer, soms meer dan een jaar.
Voor de omgeving is het soms niet duidelijk wat u doormaakt. Opmerkingen als ‘volgende keer beter’ of ‘je bent nog jong’ helpen meestal niet, ook al zijn ze goed bedoeld.
Ze doen immers geen recht aan wat je als ouder op dat moment voelt. Omdat het verlies vaak voor de buitenwereld onzichtbaar is, kan het helpen te praten met andere ouders die hetzelfde hebben meegemaakt. Zij weten wat u doormaakt. 
Verschillen in beleving of snelheid van verwerken tussen man en vrouw kunnen een druk op de relatie geven. Ook dan is het verstandig erover te praten, zowel met elkaar als met anderen.
Vrouwen die na een miskraam opnieuw zwanger worden, zijn daar meestal blij mee, maar voelen zich vaak de eerste tijd ook onzeker en bang: zal het opnieuw mis gaan?
Sommigen willen daarom de omgeving nog niet direct van de zwangerschap op de hoogte stellen. Gelukkig verloopt een volgende zwangerschap meestal goed, ook bij vrouwen die meer dan één miskraam hebben doorgemaakt.

 

bron: psychologisch verpleegkundige

 

Het verwerkingsproces

 

Welke psychische klachten zijn normaal/abnormaal, en hoe herken je dit?


Om te weten wanneer psychische klachten abnormaal worden is het goed om te weten hoe het verwerkingsproces normaal gezien in elkaar steekt. Wanneer men in dit proces (door verschillende redenen) blijft hangen, kan men spreken van 'abnormale' klachten. Je blijft dan steken in een fase en kan niet door naar de volgende fase van verwerking met als gevolg een niet (goed) verwerkt 'trauma', met alle gevolgen van dien (last van extreem schuldgevoel, somberheid, verslavingen, angsten, boosheid, controle behoeftigheid in extreme mate, etc.)
Het proces van verwerken in verschillende fasen (volgens de theorie van Kubler-Ross) staat hier verder beschreven. Na een heftige gebeurtenis treed altijd het verwerkingsproces op, in sommige gevallen gaat dit heel snel, in andere gevallen gaat er wat meer tijd overheen. Belangrijk in dit proces is dat alle fasen worden doorlopen, zodat men 'het een plekje' kan geven. Vaak blijven mensen hangen in een fase en komen ze met zichzelf en hun gevoelens in de problemen. De een zal de emoties weg lachen de ander lost het op door flink te gaan sporten, roken, drinken, werken. Wanneer je een gebeurtenis goed hebt verwerkt zal je merken dat het je dagelijks leven niet (negatief) zal beïnvloeden en dat je er op een rustige manier over kan praten.
De verschillende fasen van het verwerkingsproces:

Fase 1: Ontkenning
Deze fase heeft in feite als functie zelfbescherming. Het is moeilijk om de feiten direct te bevatten. Heel vaak roepen mensen bij het horen van slecht nieuws, dat kan niet waar zijn of je maakt een grapje, of het gevoel hebben dat het een (nare) droom is. Het besef dat het wel waar is zal met de tijd (uren/dagen) vanzelf komen.

Fase 2:Boosheid
Als het besef van de feiten eenmaal binnengekomen is, treed er vaak boosheid op over het onrecht dat plaats vind. Deze emotie heeft nut en is bedoeld om afstand te nemen, belangrijk is dus om op een of andere (constructieve) manier wel uiting te geven aan de boosheid door bijvoorbeeld op te schrijven of een stuk te wandelen.

Fase 3: Twijfel (onderhandelen)
Deze fase komt voort uit het gevoel van machteloosheid. Machteloosheid is een bijzonder onprettig gevoel en kan daarom ook omslaan naar schuldgevoel omdat dit gevoel makkelijker te accepteren is. In deze fase stelt men vaak de vragen wat als. (Wat als ik dit of dat wel/niet had gedaan) en je gaat anderen of jezelf dingen verwijten.

Fase 4: Verdriet
Aan het eind van het proces komt verdriet, want achter de boosheid, ontkenning en machteloosheid zit altijd de pijn (gevoel van verlies, afscheid en verandering) Deze fase kan soms lang duren maar ondanks dat is het wel belangrijk dat ook deze fase rustig afgesloten word om uiteindelijk in de volgende fase terecht te kunnen komen. Valkuil in deze fase is jezelf compleet mee te laten slepen in je verdriet het is in deze fase heel belangrijk om afleiding te zoeken en erover te blijven praten. Zoek een balans in het er laten zijn van je verdriet en afleiding.

Fase 5: Acceptatie
Je hebt nu alle fases doorlopen en bent door alle daarbij horende emoties heen. Je kan nu door met je leven, je ziet dat er ook mooie dingen zijn in het leven, al weet je dat de realiteit van de gebeurtenis niet leuk is.

Het helpt dat je de gebeurtenis durft te herbeleven door erover te praten, te schrijven, uit te beelden (creatief) en dat je de open staat voor beelden en gedachten die boven komen.

Wanneer contact opnemen met psycholoog/psychiater, psychiatrisch verpleegkundige?

Iedereen die verzekerd is heeft recht op kortdurende hulp van een eerstelijnspsycholoog, een doorverwijzing van de huisarts is niet nodig maar vaak wel wenselijk (voor vergoeding van de kosten door zorgverzekering) In een vroeg stadium kan al een consult worden aangevraagd, je hoeft dus niet te wachten tot de klachten uit de hand lopen. In sommige gevallen kan het prettig zijn om tijdens het verwerkingsproces hulp en steun te krijgen van een eerstelijnspsycholoog, dit kan wanneer je het idee hebt dat je omgeving je niet begrijpt, wanneer je geen mensen om je heen hebt waar je goed mee kan praten, of wanneer je jezelf niet openlijk kan/durft te uiten (bijvoorbeeld na een abortus, waar vaak nog taboe op ligt) Een sociaal psychiatrisch verpleegkundige, werkt vaak vanuit een huisartsenpraktijk. Wanneer de psychische klachten langdurig blijken kan de huisarts doorverwijzen naar hulpverleners in de tweedelijnszorg.

 

Bron: Psychiatrisch verpleegkundige

 

Complicaties

 

Complicaties


Als u gezond bent, is een curettage een ingreep met een zeer klein risico op complicaties.
Een curettage heeft ook geen consequenties voor een volgende zwangerschap.
• Een zeldzaam voorkomende complicatie is het syndroom van Asherman: hierbij ontstaan verklevingen aan de binnenzijde van de baarmoeder. Deze moeten operatief worden weggehaald.
• Een enkele keer komt een perforatie voor: het dunne slangetje of de curette gaat dan per ongeluk door de wand van de baarmoeder heen. Meestal heeft dit geen gevolgen, maar het kan zijn dat u in dat geval iets langer in het ziekenhuis moet blijven om te zien of alles goed gaat.
• Een laatste complicatie is een incomplete curettage, waarbij een rest van het vruchtje achterblijft. Een verschijnsel hierbij is dat u na de curettage bloed blijft verliezen. De rest van het zwangerschapsweefsel kan alsnog spontaan naar buiten komen. Soms gebeurt dit echter niet en moet u een tweede curettage ondergaan.

 

Kinesiologie

 

Kinesiologie


Er is op het internet veel informatie te vinden over de reguliere benadering van (de gevolgen) van een curettage, echter geen enkele website spreekt over de functionele/energetische/complementaire gevolgen van deze ingreep.
Allereerst heb je het fysieke aspect, dus de stress van de baarmoeder zelf, de hormonale verstoring en bij een chemische curettage, de toxische belasting van de gebruikte (genees)middelen.
Dan is er het emotionele/mentale aspect, dus de stress om de psychische instelling 'niet zwanger - zwanger - niet zwanger' en alle bijbehorende overtuigingen zoals b.v. 'Heb ik iets fout gedaan?', 'Komt het doordat ik het kind wel/niet wilde?', 'Is mijn lijf wel geschikt voor een zwangerschap?' etc. En natuurlijk de rouw-emoties, waaronder ontkenning - onmacht/frustratie/boosheid - verdriet - berusting - acceptatie.
Dan is de vraag of mijn lichaam weer in balans kan komen, dus voel ik mij weer krachtig, gecentreerd en energiek? Ga ik met vertrouwen de toekomst tegemoet? En ben ik in staat mijn lichaam ontvankelijk te maken voor een nieuw nestje? Voor al deze thematiek biedt de complementaire geneeskunde en kinesiologie bij uitstek, een antwoord.
Gun je lichaam en geest dan ook voor, tijdens en/of na een zwangerschap, een 'APK-tje' zogezegd. Je mag je hele leven met je lijf doen, ben er dan ook gerust zuinig op.


Bron: Christine Jasperse-Breidenbach,
Kinesioloog bij Jasperse Praktijkencentrum te Vlissingen

Osteopathie

 

Curettage en Osteopathie.

In bepaalde situaties kan osteopathie, aanvullend op de medische behandeling van de gynaecoloog, zinvol zijn.
Alles in het lichaam beweegt, van spieren tot bloedvaten, van ingewanden tot botten. Osteopaten werken op de beweeglijkheid van het gehele lichaam. Deze beweeglijkheid is nodig om de weefsels goed te kunnen laten functioneren.
Een osteopaat ziet het lichaam als één geheel. Hij/zij weet welke lichaamsweefsels met elkaar in verbinding staan en op welke manier deze elkaar kunnen beïnvloeden. Daardoor kan een osteopaat de mogelijke oorzaak van een klacht vinden, waar andere behandelaars die niet vonden: soms in een ander deel van het lichaam dan waar de klacht optreedt.
Bij ontstekingen of medische handelingen zoals een curettage, kunnen verklevingen en bewegingsbeperkingen ontstaan tussen de verschillende weefsels. Verklevingen in de baarmoeder komen voor bij de diagnose het syndroom van Asherman.
Ook bij vrouwen zonder deze diagnose kunnen verklevingen en bewegingsbeperkingen voorkomen in de bekkenorganen na een gynaecologische ingreep.
Bewegingsbeperkingen van de organen (bijvoorbeeld de baarmoeder/eierstokken) kunnen klachten geven in de organen zelf, maar ook in het bekken, de onderrug, de liezen of de heupen. Dit ontstaat door de anatomische, neurologische of fysiologische relaties met deze structuren. Gezonde vrouwen ervaren deze relaties regelmatig tijdens de menstruatie als pijnklachten ter hoogte van het heiligbeen in de onderrug. De osteopaat zal met zijn handen de beweeglijkheid van je lichaam trachten te herstellen.
Een osteopaat is geen vervanger van een huisarts of een gynaecoloog, maar werkt aanvullend op deze disciplines.
Voor meer informatie: www.osteopathie.nl

Bron: Feiko Mollema, osteopaat, MSc. Ost. D.O.-MRO